امید

 

در ژرفای دلهای ما،

بذر رویایی سر به مهر نهفته است.

رویایی یگانه و بی­همتا برای هر یک از ما،

گاه دیگری می­تواند در آن سهیم گردد،

و در شکوفایی­اش یاری رساند.

و گاه تنها مالک یک رویاست که  یکه و تنها جستجو را ادامه می­دهد.

اما...

چه تنها و چه با دیگری،اهمیتی ندارد.

رویا کودکی است که هرگز نباید نومید شود.

چون هر یک از ما نوری در دل داریم،

که بذر نهفته در دل را در مزرع زیبای حقیقت،سبز و شکوفا می­کند.

من این نور را می­بینم که روشن و پر فروغ در تو می­درخشد.

                                                                        ادموند اونیل

عید قربان

عید قربان بر شما مبارک باد

بوی محرم آمده

بوی محرم آمده ما را صدا کنید                                                                                 مارا دوباره در غم خود مبتلا کنید

سالی به انتظار شما گریه کرده­ایم                                                                             شاید به چشم ما قدمی آشنا کنید

این هم شما و دل ناقابلی که هست                                                                وقتش شده که روضه خود را به پا کنید

قلبم برای سینه زدن تنگ آمده                                                              رخصت دهید و در دلمان کربلا کنید

شال عزا به گردن من بسته مادرم                                                                            دارد امید درد مرا هم دوا کنید

غربت

دوش با مهتاب می­گفتم به حال احتضار                              هان بگو فرزند زهرا(س) را کمی آرامتر

سینه می­سوزد میان کوره آهنگران                                    یا حذر کن یا قدمها را کمی آرامتر 

طلب

شبی ناگاه ،دل و نفس و سینه همه تنگ  شد و از نفس افتادم.

اشکم فرو ریخت و قلبم در قفس سینه نگنجید!

یاد عزیزی که در انتظار فرج ماست؛مرا برد به هر جا که زمان بود.

دلم تنگ خودم شد.............

که غریبانه در این گوشه رها گشته ام و نیست کسی که بیابد مرا!

در آن شب به خودم آمدم و دیدم که غافل شدم از خود،غافل شدم  از عاقبت و آخرتم!

خدا را شکر فهمیدم،که غافل شدم و لرزیدم...

و ترسیدم!...

.

.

.

شکر!!!

به خود آمدم و گفتم که امامم،من غافل،من سرکش ،که نقابی زده ام  از آدم،به چه هیبت بیند؟!

انسانم؟

حیوانم؟

نمی­دانم؟!

وای بر من!

خدا را شکرکه  فهمیدم...!

حال که فهمیدم،طلب یاری من را چه کسی خواهد داد؟

اماما،

جز تو و خدایم وخدایت،تمنای دلم را چه کسی پاسخ گوست؟

دست نیاز این تشنه  را چه کسی با گرمای ایمان و محبت  خویش  می­فشرد؟

امامم،

یاری­ام کن!که به مرگ جاهلی نمیرم.

خود را به من بشناسان،یابهتر بگویم مرا به خودم بشناسان،من که خود غافل از خویشتنم!

                                                                                                                                

                                                                                                                         ((    کیست مرا یاری کند؟!))

همراه همیشگی

نیست در شهر  نگاری که دل ما ببرد

بختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد

کو حریفی کش و سرمست که پیش قدمش

عاشقی سوخته دل نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان بی خبرت می بینم

آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

ره زن دهر نخفتست مشو ایمن از و

اگر امروز نبرده است که فردا ببرد

در خیال این همه لعبت به هوس می بازم

بو که صاحیت نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی  که بچل سال دلم جمع آورد

ترسم  آن نرگس ترکانه بیغما ببرد

بانگ گاوی چه صدا باز دهد عشوه مخر

سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد

جام مینایی می سد ره تنگ دلیست

منه از دست که سیل غمش از جا ببرد

خافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یار

خانه از غیر بپرداز بهل تا ببرد